یه وقتایی به خودت و دوروبریات نگاه میکنی و حس میکنی :

چقدر تنهایی بین این همه ادم…!

و یه وقتایی ؛ همین ادما…

کسایی هستن که به فکر فرو میبرنت:

که یه ادم چقدر میتونه فرشته باشه؟!

اما این وسط

یه سریام هستن که تو اوج خستگی ها و بریدنات پیداشون میشه

همونا که انقدر خوبن که میشه با نگاه کردن به چهرشونم امید به بهترشدن گرفت:)

حرفاشون، صداشون ،چشاشون…

سراپا متانتن و بزرگی.




پ.ن:چقدر کمن ادمایی ک رفتار و حرفشون یکیه!

کاش بشه یکی ازین ادما بشم.